Przed lekturą niniejszego komentarza ‑ dla pełnego zrozumienia przedstawianych w nim zagadnień ‑ możesz również zapoznać się z innymi
wpisami:
• interwały muzyczne
• interwały złożone
Umiejętność rozpoznawania interwałów nie ogranicza się wyłącznie do interwałów prostych ‑ do oktawy włącznie. Czasem dźwięki występują w większych odległościach ‑ np. jako składniki akordu w fakturze chóralnej lub element szeroko zarysowanej linii melodycznej. Tu również przydaje się zdolność do precyzyjnego określania odległości pomiędzy dźwiękami.
Niekiedy interwały złożone występują w nieco bardziej wymagających przebiegach. Mogą pojawiać się z interwałami prostymi (pojedynczymi lub ich sekwencjami) w ruchu, którego kierunek jest naprzemienny lub ustalony. W tym drugim przypadku, wraz ze zwiększaniem się interwałów, następuje szybkie przemieszczanie się pomiędzy rejestrami dźwiękowymi, co wpływa na szerokość ambitusu. Poniższy przykład ‑ mimo że diatoniczny ‑ wymaga już niemałej sprawności w zakresie rozpoznawania odległości.
Poza ćwiczeniem rozpoznawania interwałów (prostych i złożonych) pomocne może być uświadamianie sobie ‑ i kształcenie dostrzegania ‑ pewnego nadrzędnego porządku regulującego następstwa dźwięków różnych wysokości. Porządek ów może wynikać z czynnika harmonicznego, zastosowania progresji itp. Takty 5‑8 zaprezentowanego przykładu powstały na skutek redukcji do pojedynczej linii melodycznej poniższego dwugłosu (lub skrajnych głosów konstrukcji wielogłosowej):
Aby skutecznie rozpoznawać interwały złożone: